za dziesięć dwunasta w południe

Czasem się błąkam... Ot tak... Błąkanie się przynosi owoce ... Przemijające balsamy widoków zza szyby. Tak jeżdżę samochodem wystarczająco nieprzytomna od upojenia śmiechu i obok siedzi ona zupełnie tak samo z nogami na desce rozdzielczej bo może....
samotność....




ludzie przychodzą napełniają nas jak dzbany i
pozostawiają niedopitych do konca.....


amen

...

czasem siadam i patrzę wstecz wyciągając spod ławki wymięte walizy własnych przeobrażeń
ludzkich i tych nie...
w tej porze roku od tych lat jest trudniej wyprasować fason i zagłuszyć zapachy kuchni
czwartego pietra.....

i dni mamy bardzo różne ......
grudzień jest wiesz....
nie wiedziałam....
......

20 któryś listopada

Zimno mi...
czasem bywa coraz częściej albo i mniej...
nie pamiętam już naszych rozmów są inne ...
czasem ta odłąka przypomina mi świat....
Dziś nie bywam gorszą bądź inną w zupełności jednak wystarczającą....
Zlewam się z tłem własnego domu i ogrodu tylko on już jest ....
 przestałam uciekać już wieki temu z jakieś trzy kroki przed tobą i po za.
Chciałam ci tylko powiedzieć że czasem się boję tego z zewnątrz...


dziwne przez tyle lat nieustannej walki w końcu siedzę i na pomostach i w werandzie bujanych foteli....
w herbatach co opadają z wolna i sennie..
czy to bywa szczęście.....
bywa .

Bo mam pusty dzban co się ulewa ,


poranki są zimne najzimniejsze kiedy w , już jedynie pustki po herbacianej rozmowie 
czyżbyś już 
biegniemy 
w dłoniach pozamarzani 
rozlewam ..... 



jestem dziś brzydsza na zewnątrz , środkiem zostałam wczoraj ....

Ile czasu mnie nie bylo....
Po drugiej stronie
Dzis przyszlam
przychodzac zbyt późno
gdzie wytrzeszczone trawy tak smętnie słaniały ukłony
Porzuciłaś !nas tak niedbale
W pomoście zapadły zmierzchy o niezliczonej konsystencji
Nie wróci
I stałam tam
W bliskości potarganych sukien , powtarzalności monologów
Smętnie wciąż obracając obrazy niedoskonałego .....
Cicho już
Nie łkaj .....
...... to tylko ja

Nikt już nie przyjdzie ......