osiemdziesiąt ileś tam

drogi pamiętniczku


...... kebzi mi się w głowie ,
tu jest pusto tam zaglądam , szklanki są blade jakieś takie bez coca coli ...
cola ... to chyba jedyny mi ciemny napój o takimże zabarwieniu , nie wiem jakim cudem tym zabarwieniem zrobiła taką furorę ...
a irracjonalnych rzeczy dlaczego prawdopodobieństwo jest tak nieprawdopodobne
samotność ma smak taki gorzkawy , kawy parzonej której nie cierpię , coraz trudniej na tej planecie znaleźć można duszę zbitą i zebraną , we wszystkich kierunkach wszechświata co by mogła podążać za moim tokiem myślenia i tworzyła by jakiś dialog
nie potrafię zamykać drzwi i okien tak na wygląd .. brodatych ludzi przypominających Jezusa ....
sandałami nie chodzą boso ...
szperają na werandach wciąż w deskach i gwoździach
śrubokręt nakręconych poplątań

przyjaciela mi trzeba !!!!!

pieczywo by przyniósł świeże na kolację ze świerszczami ....


właściwie jest coś strasznego na dnie Twojego serca coś bardzo okrutnego .....
kiedy stoję nad białym krzesłem zbyt drewnianym buja się na werandach tak mlecznych ... wciąż płoną , wyrywa mi się ... krzyk ... na wzgórzach .... wiatr w strzępach sukienki ...
jest coś okrutnego , mrocznego na dnie Twojego serca ...
w białych rękawiczkach myślisz że dotykiem można się najejśc ...
w kranach piętrzącą się wodą zmyć brudy każdego dnia ...
mnie tu nie ma ....
nigdzie znowu ....
brakuje mi wódki , papierosowego dymu ... i kadru w szarobiałych oknach ... zataczać się nago ...
na dnie Twojego serca .... jest ciemno ...
świecę przyniosę ...