rozmyślania

Nie wiem na którym etapie dziś jestem ale bezczynność zabija moje receptory myślenia .
Czasem boje się tak bardzo ... nie wiem jak można było się bać kiedykolwiek mniej bądź bardziej .
Czasem kiedy instynktownie słuchasz siebie wtedy droga może być wbrew pozorom mniej bolesna .
Czy ja słucham , nie wiem już czy słucham czy mi się wydaje czy to tylko podszept tego wszystkiego co przebiegło jak kot na pasach w jedną i drugą stronę bez zdecydowania .
Boje się jak Cię zobaczę po raz pierwszy i następny .
Dlaczego nam kobietom od narodzin wmawia się macierzyństwo jako jedną wielką spełnioną drogę bez której nie jest się ani w połowie kobietą , ani tym bardziej wypełnioną po brzegi wanną ....
Nie czuje się wanną raczej pozbawioną tożsamości , ciała , duszy i strachu na oczekiwanie .
Nie oddycham , nie śpię .Wlewam w siebie ilości nieskończonej herbaty , zwisając z wolna nad deską już siódmy miesiąc .Ubrania kurczą się pod napływem ilości spadających kropel , toczą się .
A ja gdzieś pomiędzy krzyczę . Walcząc . Nie wiem ile schodów biegnie dziś do góry , ile myśli niepozbieranych tuli się do siebie z zimna ...
Boje się samotności gdy Cię zobaczę .
Wielkich zielonych oceanów , patrzących z nadzieją .
Biegłam dziś znów polami , zbożem nieskoszonych warkoczy , upadły jak czerwono krwiste maki na polowaniach ..... Mam Ci tak wiele do pokazania , nic za razem .
Czerwone buciki zawiązane w sznurowadłach , w deszczach nabrzmiewających o szyby samochodu w podróży , niezliczone ilości barwnych motyli , pająków biegnących jakby donikąd .
Dom .

http://www.youtube.com/watch?v=ysMW2TETY4U